پژوهش های کارآفرینی و نوآوری

پژوهش های کارآفرینی و نوآوری

بررسی عوامل موثر بر نقش مربی‌گری سازمانی در ارتقاء فرهنگ کارآفرینی در شرکت‌های کوچک و متوسط

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
مهدی کبیری نائینی 1
ابولفضل مقیمی اسفندآبادی 1
زینب الهی 2
1 دانشکده فنی مهندسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
2 دانشکده فنی مهندسی، دانشگاه یزد، یزد، ایران.
10.22034/eir.2025.474007.1096
چکیده
هدف: مربی‌گری سازمانی رویکردی نظام‌مند برای توسعه فردی و پرورش نیروی انسانی در راستای تحقق اهداف سازمانی به شمار می‌رود. سازمان‌هایی در مسیر موفقیت قرار می‌گیرند که کارکنانی با تجربه، دانش‌محور، سخت‌کوش، خلاق و باورمند به توانایی‌های خود داشته باشند. مربی‌گری می‌تواند هم از سوی مدیران و رهبران درون‌سازمانی انجام گیرد و هم به صورت خدمات تخصصی از منابع بیرونی دریافت شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش مربیان در گسترش فرهنگ کارآفرینی در سازمان انجام شده و تلاش کرده است عوامل مؤثر در ارتباط میان مربی‌گری و توسعه فرهنگ کارآفرینی را شناسایی و تحلیل کند.
روش: این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر شیوه اجرا، به صورت آمیخته (کیفی–کمی) طراحی شده است. نمونه‌گیری در هر دو بخش به‌صورت هدفمند و از طریق مشاهدات در دسترس صورت گرفته است. در بخش کیفی، داده‌ها از طریق مصاحبه‌های باز با خبرگان و مدیران گردآوری شده و در بخش کمی از روش دیمتل با استفاده از نرم‌افزار Excel بهره گرفته شده است. همچنین برای سنجش اعتبار داده‌ها، بازبینی توسط همکاران و تأیید صاحب‌نظران صورت گرفته است.
یافته‌ها: یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که مربی‌گری سازمانی می‌تواند بر مجموعه‌ای از ویژگی‌های روان‌شناختی و رفتاری کارکنان تأثیرگذار باشد که در نهایت به تقویت فرهنگ کارآفرینی در سازمان منجر می‌شود. در این میان، عواملی همچون عزت‌نفس و خودباوری، تحمل ابهام، خودآگاهی نسبت به احساسات درونی، امیدواری و تعهد نسبت به شغل و سازمان، آگاهی از توانایی بهبود و ارتقای خود، و توسعه خلاقیت در کارکنان به‌عنوان مؤلفه‌های اثرگذار در این رابطه شناسایی شدند. همچنین مشخص شد که عواملی نظیر تغییر نگرش کارکنان، افزایش اشتراک دانش، کاهش استرس و تنش‌های درون‌سازمانی، و بهبود تعامل میان کارکنان به‌عنوان متغیرهایی هستند که تحت تأثیر فرایند مربی‌گری بهبود می‌یابند و زمینه‌ساز تقویت فرهنگ کارآفرینی می‌گردند.
نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌ها، مربی‌گری سازمانی، چه در قالب نقش مدیران داخلی و چه از طریق بهره‌گیری از مربیان تخصصی بیرونی، می‌تواند از طریق توانمندسازی کارکنان در ابعاد فردی و اجتماعی، زمینه‌ساز ارتقای فرهنگ کارآفرینی و پویایی در محیط سازمانی شود. بهره‌گیری از این رویکرد می‌تواند نقش مؤثری در افزایش نوآوری، بهبود ارتباطات درون‌سازمانی و رشد خلاقیت جمعی ایفا کند.
کلیدواژه‌ها
توسعه فردی
فرهنگ کارآفرینی
مربی‌گری
موضوعات

عنوان مقاله English

Investigating the factors affecting the role of organizational coaching in promoting entrepreneurial culture in small and medium-sized companies

نویسندگان English

Mehdi Kabiri Naeini 1
Abolfazl Moghimi Esfandabadi 1
zeynab elahi 2
1 Faculty of Technical Engineering, Payam Noor University, Tehran, Iran.
2 Faculty of Engineering, Yazd University, Yazd, Iran
چکیده English

Objective: Organizational coaching is a systematic approach to individual development and human resource nurturing aimed at achieving organizational goals. Organizations that succeed are those with experienced, knowledge-driven, hardworking, creative, and self-confident employees. Coaching can be conducted both by internal managers and leaders or obtained as specialized services from external sources. This study aims to explore the role of coaches in fostering an entrepreneurial culture within organizations and seeks to identify and analyze the factors influencing the relationship between coaching and the development of an entrepreneurial culture.
Method: This research is applied in purpose and employs a mixed-method (qualitative-quantitative) approach in execution. Sampling in both sections was purposeful and conducted through available observations. In the qualitative section, data was collected via open interviews with experts and managers, while the quantitative section utilized the DEMATEL method with Excel software. Additionally, to assess data validity, peer review and expert validation were performed.
Findings: The findings indicate that organizational coaching can influence a range of psychological and behavioral traits in employees, ultimately strengthening an entrepreneurial culture within the organization. Key factors identified include self-esteem and self-confidence, tolerance for ambiguity, self-awareness of internal emotions, hope and commitment to the job and organization, awareness of self-improvement potential, and fostering creativity among employees. Additionally, it was found that factors such as changing employee attitudes, increasing knowledge sharing, reducing stress and intra-organizational tensions, and improving employee interactions are variables enhanced through the coaching process, thereby facilitating the reinforcement of an entrepreneurial culture.
Conclusion: Based on the findings, organizational coaching—whether through the role of internal managers or specialized external coaches—can empower employees on both individual and social levels, paving the way for an enhanced entrepreneurial culture and dynamism in the organizational environment. Adopting this approach can play a significant role in increasing innovation, improving intra-organizational communication, and fostering collective creativity.

کلیدواژه‌ها English

personal development
entrepreneurial culture
coaching
امیرکبیری، علیرضا، بلوکی کورنده، محمدعلی، و جمشیدی، مینا. (1399). شناسایی شاخص‌های مربیگری مدیریتی در بانک‌های خصوصی. مدیریت دولتی، 12(4)، 695–722. https://doi.org/10.22059/jipa.2021.317891.2894
پورصادق، ناصر. (1397). تأثیر فرهنگ سازمانی بر گرایش نوآوری و کارآفرینانه (مطالعه موردی: یکی از واحدهای سازمان تأمین اجتماعی نیروهای مسلح). مطالعات بین‌رشته‌ای دانش راهبردی، 8(33)، 7–31.
تکه‌ای، عبدالقادر، و شهبازی، امیرحسین. (1400). مقاومت در برابر تغییر و تحول سازمانی. چهارمین کنفرانس بین‌المللی سالانه تحولات نوین در مدیریت، اقتصاد و حسابداری، تهران.
چپردار، علی، ایرج‌پور، علیرضا، داوری، علی، و صالحی، سید علیرضا. (1400). ارائه الگوی کارآفرینی سازمانی در بانکداری ایران مبتنی بر نظریه داده‌بنیاد. مطالعات مدیریت راهبردی دفاع ملی، 20، 7–36.
داستانی، معصومه، غلام‌زاده، داریوش، قلی‌زاده، آذر، و پیکانی، مهربان. (1399). ارائه الگوی فرهنگ مربیگری در پارک‌های علم و فناوری کشور. مدیریت فرهنگ سازمانی، 18(2)، 249–272.
سجادی، سید احمد، رضوی، سیدمحمدحسین، و کردلو، حسین. (1398). تأثیر قابلیت‌های یادگیری سازمانی بر کارآفرینی سازمانی در وزارت ورزش و جوانان ایران. پژوهشنامه مدیریت ورزشی و رفتار حرکتی، 15(30)، 241–255.
سلیمانی، معین، و فتاحی، عبدالکریم. (1401). مدل‌سازی توسعه کارآفرینی سازمانی در سازمان‌های دولتی (مورد مطالعه: سازمان تأمین اجتماعی). پژوهش‌های مدیریت راهبردی، 86، 101–130.
طهماسبی‌زاده، سیروس، زمانی‌مقدم، افسانه، و حقیقی‌نسب، منیژه. (1401). مدل‌سازی ساختاری تفسیری کارآفرینی سازمانی در صنعت حفاری نفت و گاز. مطالعات راهبردی در صنعت نفت و گاز، 54، 23–43.
عبدالهی، راضیه، و هاشمی کاسوایی، میناسادات. (1399). مرور سیستماتیک ادبیات کاربست فرهنگ مربیگری همراستا با فرهنگ سازمانی. پژوهش‌های معاصر در علوم مدیریت و حسابداری، 7، 331–353.
عزیزی، محمد، و حسینلو، حمید. (1399). دستاوردهای مربی‌گری کارآفرینانه در کسب‌وکارهای کوچک و متوسط. توسعه کارآفرینی، 49، 341–359.
فرامرزی، ملیحه، محمدی الیاسی، قنبر، و طالبی، کامبیز. (1401). شناسایی چارچوب انتخاب سبک مربیگری مدیران کسب‌وکارهای با رشد بالا. فصلنامه علمی پژوهشی توسعه کارآفرینی، 15(3)، 522–538. https://doi.org/10.22059/jed.2022.319765.653616
اصل فلاح، حوریا، اکبری مقدم، بیت‌الله، و دوستار، محمد. (1401). تأثیر فرهنگ مربیگری بر کارآفرینی سازمانی: تبیین جایگاه عوامل رفتاری درون‌سازمانی. فصلنامه علمی پژوهشی توسعه کارآفرینی، 15(3)، 403–418. https://doi.org/10.22059/jed.2022.339269.653906
مدرسی، میثم، جلیلوند، شقایق، و باقری قره‌بلاغ، هوشمند. (1403). تأملی بر نقش شبکه اجتماعی اینستاگرام بر توسعه فرهنگ کارآفرینی. پژوهش‌های کارآفرینی و نوآوری، 3(1)، 61–76. https://doi.org/10.22034/eir.2024.436767.1059
بختیاری، مرضیه، و حسینی‌نیا، غلامحسین. (1402). طراحی الگوی خودکارآمدی مربیان کسب‌وکار در آینده بازار کار (یک مطالعه پدیدارشناسی). پژوهش‌های کارآفرینی و نوآوری، 2(3)، 1–16. https://doi.org/10.22034/eir.2023.183927
کبیری نائینی، مهدی، الهی، زینب، و مقیمی اسفندآبادی، ابوالفضل. (1402). بررسی تأثیر فرآیندهای مدیریت دانش بر کارآفرینی سازمانی با نقش میانجی سبک‌های رهبری (مورد مطالعه: شعب بانک صادرات هرمزگان). پژوهش‌های کارآفرینی و نوآوری، 2(3)، 89–101. https://doi.org/10.22034/eir.2023.183939
 
Allenbaugh, G. (1983). Coaching: A management tool for more effective work performance. Management Review, 72(5), 21–26.
Agarwal, R., Angst, C. M., & Magni, M. (2009). The performance effects of coaching: A multilevel analysis using hierarchical linear modeling. International Journal of Human Resource Management, 20(10), 2110–2134.
Athanasopoulou, A., & Dopson, S. (2018). A systematic review of executive coaching outcomes: Is it the journey or the destination that matters the most? The Leadership Quarterly, 29(1), 70–88.
Ben Salem, A. (2022). Entrepreneurial coaching mediating relationship between TQM soft practices and firm performance: Cases of certified Tunisian companies. The TQM Journal. https://doi.org/10.1108/TQM-08-2022-0271
Brandes, B., & Lai, Y.-L. (2022). Addressing resistance to change through a micro interpersonal lens: An investigation into the coaching process. Journal of Organizational Change Management, 35(3), 666–681. https://doi.org/10.1108/JOCM-07-2021-0214
Chen, G., Huang, W., & Tang, Y. (2013). Predicting managerial coaching behaviors by the Big Five personality traits. Journal of Human Resource and Sustainability Studies, 1, 76–84.
Cinar, Z. (2007). Coaching ve mentoring. Paradoks Ekonomi, Sosyoloji ve Politika Dergisi, (1).
De Haan, E., Culpin, V., & Curd, J. (2011). Executive coaching in practice: What determines helpfulness for clients of coaching? Personnel Review, 40(1), 24–44.
Grant, A. M. (2014). The efficacy of executive coaching in times of organisational change. Journal of Change Management, 14(2), 258–280.
Heinonen, J. (2002). Entrepreneurship in public sector organizations. Small Business Institute, 5–10.
Jerez-Gómez, P., Céspedes-Lorente, J., & Valle-Cabrera, R. (2005). Organizational learning capability: A proposal of measurement. Journal of Business Research, 58, 715–725.
Johnson, L. K. (2007). Getting more from executive coaching. Harvard Management Update, 3–6.
Kalkavan, S. (2014). The effects of managerial coaching behaviors on employees’ perception of job satisfaction, organizational commitment, and job performance: Case study on insurance industry in Turkey. Procedia - Social and Behavioral Sciences, 1137–1147.
Kalkavan, S., & Katrinli, A. (2014). The effects of managerial coaching behaviors on employees’ perception of job satisfaction, organisational commitment, and job performance. Procedia - Social and Behavioral Sciences, 150, 1137–1147.
Kim, S., Egan, T. M., Kim, W., & Kim, J. (2013). The impact of managerial coaching behavior on employee work-related reactions. Journal of Business and Psychology, 28, 315–330.
Kotte, S., Diermann, I., Rosing, K., & Möller, H. (2021). Entrepreneurial coaching: A two-dimensional framework in context. Advances in the Psychology of Workplace Coaching, 70(2), 518–555.
Peláez Zuberbühler, M. J., Salanova, M., & Martínez, I. M. (2020). Coaching-based leadership intervention program: A controlled trial study. Frontiers in Psychology. https://doi.org/10.3389
Mehr, E. S., Carswell, P., & Day, K. (2018). An adaptation of grounded theory using a modified convergent interviewing technique. The Qualitative Report, 23(6), 1456–1469.
McLean, G. N., Yang, B., Kuo, M. C., Tolbert, A. S., & Larkin, C. (2005). Development and initial validation of an instrument measuring managerial coaching skill. Human Resource Development Quarterly, 16(2), 157–178.
Minvielle, E., et al. (2008). Assessing organizational performance in intensive care units: A French experience. Journal of Critical Care, 23, 236–244.
Mehdibeigi, N., Yaghoubi, E., & Seyedalhoseni, S. (2018). Career path management and succession: Explaining the moderating role of coaching culture. Management Researches, 10(38), 145–170.
Milner, J., Milner, T., & McCarthy, G. (2020). A coaching culture definition: An industry-based perspective from managers as coaches. The Journal of Applied Behavioral Science, 56(2), 237–254.
Mosca, J. B., Fazzari, A., & Buzza, J. (2010). Coaching to win: A systematic approach to achieving productivity through coaching. Journal of Business & Economics Research, 8(5), 115–131.
Mosteo, L., Chekanov, A., & Rovira de Osso, J. (2021). Executive coaching: An exploration of the coachee's perceived value. Leadership & Organization Development Journal, 42(8), 1241–1253. https://doi.org/10.1108/LODJ-02-2021-0046
Nicholls-Nixon, C. L., & Maxheimer, M. M. (2022). How coaching services help early-stage entrepreneurs: An exploration of gender differences. Journal of Small Business and Enterprise Development, 29(5), 742–763. https://doi.org/10.1108/JSBED-09-2021-0355
Özduran, A., & Tanova, C. (2017). Coaching and employee organizational citizenship behaviours: The role of procedural justice climate. International Journal of Hospitality Management, 60, 58–66.
Park, S., McLean, G. N., & Yang, B. (2008). Revision and validation of an instrument measuring managerial coaching skills in organizations. Online Submission, 1–8.
Romão, S., Ribeiro, N., Gomes, D. R., & Singh, S. (2022). The impact of leaders’ coaching skills on employees’ happiness and turnover intention. Administrative Sciences, 12(3), 84. https://doi.org/10.3390/admsci12030084
Roša, A., & Lace, N. (2021). Assessment of the impact of coaching on a company’s performance: A review of methods. Journal of Open Innovation, 7(4), 233. https://doi.org/10.3390/joitmc7040233
Silvia, L., Vásquez-Caballero, L. A., & Miñan-Olivos, G. S. (2023). E-coaching and e-mentoring for university student entrepreneurship. 18th Iberian Conference on Information Systems and Technologies.
Grover, S., & Furnham, A. (2016). Coaching as a developmental intervention in organisations: A systematic review. PLoS ONE, 11(7). https://doi.org/10.1371/journal.pone.0159137
Sonesh, S. C., Coultas, C. W., Marlow, S. L., Lacerenza, C. N., Reyes, D., & Salas, E. (2015). Coaching in the wild: Identifying factors that lead to success. Consulting Psychology Journal: Practice and Research, 67(3), 189–217.
Stern, L. R. (2004). Executive coaching: A working definition. Consulting Psychology Journal, 56(3), 154–162.
Taherdoost, H. (2016). Validity and reliability of the research instrument. International Journal of Academic Research in Management, 5(3), 28–36.
Woo, H. (2017). Exploratory study examining the joint impacts of mentoring and managerial coaching. Sustainability, 9(2), 1–15.